Van prematuur tot dreumes – Mijn bevallingsverhaal


In de rubriek “van prematuur tot dreumes” wil ik graag het verhaal van Jayden vertellen. Hij werd op 20 februari 2014 heel plotseling geboren op 27 weken en 6 dagen zwangerschap.
De weg van dat piepkleine mannetje tot de dreumes die hij nu is kun je de komende weken hier volgen.

Woensdag 19 februari 2014

Ik had nog gewoon tot 15 uur gewerkt die dag. Het was al aftellen naar mijn zwangerschapsverlof, dat zou nog ongeveer 5 weken duren. Het werken ging me nog goed af, alleen was ik ‘s avonds wel vermoeider als anders. Maar dat is ook niet vreemd als je de hele dag in de winkel staat. Ik weet nog dat ik boerenkool met rookworst voor mezelf had gekookt (Justian was werken tot 22 uur die avond). Maar het smaakte me niet zo. Ik was moe dus was lekker op de bank gaan liggen om wat tv te kijken. Ik had wat harde buiken, maar dat had ik al vanaf 16 weken ongeveer. Volgens de verloskundige kon dat geen kwaad zolang het geen pijn deed, het zou vast komen door het uitrekken van mijn baarmoeder. Rond 19 uur ging ik naar het toilet en zag ik dat ik wat bloedverlies had. Mijn hart schoot op dat moment in mijn keel en ik belde meteen Jus op om mijn hart te luchten. Hij vond dat ik de verloskundige moest bellen voor advies. Zo gezegd, zo gedaan! De verloskundige die op dat moment dienst had dacht aan een blaasontsteking en gaf me het advies om het even in de gaten te houden. Als de harde buiken en het bloedverlies niet erger werden moest ik de volgende ochtend maar even urine naar de huisarts brengen voor controle. Ik was weer iets gerust gesteld.
Wel was ik bij elke harde buik meer op mijn hoede dan normaal en het begon het me op te vallen dat het er toch wel meer waren dan anders en dat ze iets pijnlijk begonnen te worden. Ik heb uiteindelijk rond 21 uur toch maar weer de verloskundige gebeld. Ik kreeg nu een andere verloskundige aan de lijn die op dat moment dienst had in het ziekenhuis. Ze vroeg me of ik naar het ziekenhuis kon komen want ze wilde me toch liever even zien voor de zekerheid.
Meteen daarna heb ik Jus gebeld dat ik naar het ziekenhuis moest komen voor controle en hij belde twee minuten later terug dat hij weg mocht van zijn leidinggevende en al onderweg naar Deventer was. Dat vond ik wel een fijne gedachte. Ik besloot wel om alvast naar het ziekenhuis te gaan, ik vond dat ik zelf wel kon rijden dus stapte in de auto. Bij het ziekenhuis aangekomen heb ik nog 5 minuten op Justian gewacht en konden we gelijk door naar de verloskundige. Ik moest meteen gaan liggen en binnen een minuut vertelde ze al dat het haar niet beviel wat ze zag. Ik had al 1 cm ontsluiting. Toen ging het ineens allemaal heel snel. Ik kreeg weeënremmers en een injectie met longrijpers voor de baby. Daarna is meteen de ambulance gebeld om ons naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht over te plaatsen. Ondertussen kreeg ik nog een echo waarop we gelukkig zagen image3dat met Jayden alles nog goed ging. Ik werd aan de CTG-scan gelegd om alles in de gaten te houden. Ondertussen belde Jus mijn bazin om te vertellen dat ik er morgen niet zou zijn. De verloskundige begon toen te lachen en riep: “Zeg maar dat ze er de komende maanden niet zal zijn!”. Tegen mij zei ze dat ik niet meteen bang moest worden, ze verwachte dat we er op tijd bij waren en het met de weeënremmers wel onder controle konden krijgen. Maar werken mocht ik niet meer aan denken tot na mijn zwangerschapsverlof.
Niet veel later kwam het ambulance personeel al binnen en voor ik er zelf erg in had lag in al in de ambulance en waren we met gillende sirenes onderweg naar Utrecht. Onderweg werd om de 10 minuten mijn bloeddruk gemeten en moest ik aangeven als ik weer een harde buik kreeg. Gelukkig had ik die inmiddels al bijna geen meer, ik geloof maar twee tijdens de hele rit. Naar aanleiding van de bloeddrukcontroles kon ik opmaken dat we in iets meer dan een half uur al in Utrecht waren. Ik hoorde later van Jus dat we met 160 over de snelweg vlogen, dus vandaar!
In Utrecht werd ik meteen naar de verloskamer gebracht. Ik werd weer aan de CTG-scan gelegd en kreeg nog een echo. Alles bleef gelukkig rustig en rond 3 uur ‘s nachts mocht ik naar de zaal om te gaan slapen. Probleempje want Jus mocht niet bij me blijven en hij had geen vervoer, dus hij moest op de gang op een bankje vertoeven. Ik voelde me schuldig en kon niet slapen daardoor. Daardoor merkte ik ook al snel dat ik toch weer harde buiken kreeg. Ik besloot te gaan tellen en kwam op 7 in een half uur. Ook deden ze pijn dus besloot ik de verpleegkundige te roepen. Meteen werd ik weer aan CTG gelegd en besloten ze nog een keer te voelen. Ik had nu 1-2 cm ontsluiting en voor de zekerheid hebben ze me toch weer naar de verloskamer gebracht.
Vanaf toen ging het ineens heel snel. Ik kreeg nog een weeënremmer maar deze hielp niet meer, hij leek juist averechts te werken. Om 5 uur werd ik weer onderzocht en had ik 4-5 cm ontsluiting en om half 7 was dat al 7-8 cm.
We moesten ons op gaan maken voor de bevalling want Jayden was onderweg. Jus heeft direct mijn ouders gebeld dat ze moesten komen en daarna mijn schoonouders. Ik was gek genoeg nog steeds niet bang!
Na een weeënstorm van 1,5 uur en 3 keer persen werd Jayden om 8:58 geboren op 20 februari 2014. Twaalf weken te vroeg!

Ik heb hem een paar tellen gimage2ezien en weet alleen nog dat ik dacht: “Wat ben je klein!! Maar wat ben je mooi!! En wat veel haar!!”. Daarna werd hij meteen meegenomen. Gelukkig mocht Jus met hem mee. Na een paar minuten hoorde ik een soort gepieuw alsof er een nestje jonge katjes op de gang zat. Dat was achteraf Jayden die eindelijk was gaan huilen. Hij had een slechte start en moest aan de beademing.
Tien minuten na de bevalling kwamen mijn ouders de kamer binnen. Ik was ontzettend kalm en rustig en vertelde ze hoe mooi hij was en dat hij nu onderzocht werd. Iets later kwam Jus weer de kamer binnen en het leek een paar minuten te duren voordat hij iets zei. Hij omhelsde eerst mijn ouders en pas toen vertelde hij dat Jayden inmiddels stabiel was en in de couveuse naar de Nicu werd gebracht.
Ik zag Jayden pas rond 13 uur die middag weer. Ik had me inmiddels gedouched en wat gegeten en nu mocht ik met bed en al naar de Nicu om Jayden voor het eerst te zien. Ik vond het zo indrukwekkend om die Nicu binnen te komen en al die couveuses te zien en alarmpjes te horen. Jayden lag helemaal achteraan in het hoekje. Daar lag hij dan, allemaal slangetjes en draadjes aan zijn ontzettend kleine lijfje. En die beademingsbuis in zijn neusje. Maar gek genoeg keek ik daar gewoon doorheen. Wat was mijn mannetje ontzettend mooi!!!! En klein…. hij was 39 cm en woog maar 1270 gram.

To be continued…..

facebooktwitterpinterestmail

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>