Van prematuur tot dreumes – En dan ben je ineens moeder….


Vorige week deelde ik mijn bevallingsverhaal met jullie. Vandaag vertel ik over de eerste dagen na Jayden’s geboorte.

En dan…. ineens ben je dan papa en mama van een zoontje… een zoontje dat 3 maanden te vroeg ter wereld is gekomen… geheel onverwachts… onwerkelijk… blij… trots… onzeker… angstig…
Ineens stap je dan in een achtbaan. Ik moet zeggen dat ik me de eerste 48 uur me niet meer heel goed kan herinneren. Ik werd geleefd en alles is in en waas aan me voorbij gegaan. Gelukkig heb ik vanaf het begin een dagboek bijgehouden destijds en kan ik daardoor het verhaal nog redelijk terug halen.

Na de bevalling heeft het voor mij een eeuwigheid geduurd voor ik naar jayden toe mocht. Er moest eerst worden gezorgd dat hij stabiel en wel in z’n couveuse op de nicu werd geïnstalleerd. En ik moest eerst wat eten, douchen en slapen van de verpleging. Slapen??? hoe kan ik in hemelsnaam slapen terwijl ik nog tril van de adrenaline en niets liever wil dan mijn kindje zien… zien dat het goed met hem gaat. Dat laatste wist ik eigenlijk nog niet eens echt… er was wel even kort een arts geweest om te vertellen dat hij een moeilijke start had, en dat hij aan de beademing lag. Maar dat was alle info die wij kregen die eerste uren.
Op een gegeven moment kwam er een verpleegster binnen met een kolfapparaat en ik moest voor het eerst gaan kolven. Ik was zelf helemaal teleurgesteld omdat er na 10 minuten amper een paar druppeltjes melk kwamen. Maar de verpleegster was enthousiast! Dit was genoeg voor de eerste voedingen.

eerst bvPas rond 13 uur mocht ik met bed en al naar de nicu. Dat moment was als een soort film voor me. Jayden lag helemaal in het uiterste hoekje van de zaal, dus we kwamen eerst langs alle andere couveuse met kindjes, en ouders. Ik durfde niet echt te kijken. Wist niet of dat “mocht”. Ik was ook te erg onder de indruk van alle geluiden en de kalmte, maar tegelijkertijd ook drukte, op de afdeling. En toen werd ik bij Jayden zijn couveuse geparkeerd en daar lag hij dan… mijn kleine, dappere ventje. Helemaal bedolven onder de kabeltjes en infusen. Zijn gezichtje verdween bijna door de pleisters voor de beademingstube. Om zijn hoofdje zat verjaydenband voor de hersenregistratie. En dat dat piepkleine, maar veel te grote luiertje.
Heel eventjes mocht ik hem aanraken. Mijn hand op zijn buikje leggen en vooral niet bewegen om hem zo min mogelijk prikkels te geven.
Hij was stabiel. Nog niet sterk genoeg om zelf te ademen en ze konden ook niet zeggen hoe het met zijn hersentjes ging. De eerste 48 uur zouden spannend zijn. Maar voor nu
deed hij wat ze van hem verwachtten. Omdat de longrijping niet lang genoeg z’n werk had kunnen doen kreeg hij daarvoor nog wat extra hulp.

 

 

De opa’s en oma’s waren natuurlijk ook nog altijd in het ziekenhuis en wilden Jayden ook erg graag zien. Om beurten mocht ze heel eventjes naar hem toe om te kijken. Zij hadden misschien nog wel het meest in angst gezeten de hele nacht. Wat waren ze onder de indruk toen ze hem zagen. Maar met z’n allen waren we het over een ding eens! Jayden zag er heel sterk uit, het zou wel goed komen met hem!

eerste keer vasthoudenDie avond mocht ik hem voor het eerst vasthouden. Ik mocht kiezen tussen buidelen of hem op schoot hebben zodat we hem goed konden bekijken. Ik vond het nog best spannend en koos voor de tweede optie. Ik kreeg een voedingskussen op schoot en daar werd hij in gelegd en snel toegedekt met een aantal warme doeken.

Dat gevoel zal ik nooit meer vergeten. Dat kleine mannetje was een dag eerder nog veilig in m’n buik zat had ik nu ineens in mijn armen. Wat was hij klein en fragiel, nog doorschijnend en rood. Zo licht dat ik niet eens voelde dat hij daar lag. Ik voelde zoveel liefde voor dat kleine wezentje in mijn armen. Ik zou voor hem gaan knokken en alles voor hem doen om hem hier door heen te slepen. Ik was zijn mama! Hij was mijn zoon!

Die nacht mocht Justian gelukkig bij mij op de kamer slapen. We waren zo moe dat we snel in slaap vielen. ‘s Nachts werd ik wakker van een huilende baby en toen brak ik. Alle spanning kwam er ineens uit en ik heb zo moeten huilen. Het klopte voor geen meter. Ik lag daar in dat bed en mijn kindje lag een verdieping lager te knokken voor zijn leventje. Ik wist dat ik zo kon vragen of ze me naar hem toe wilden brengen, maar ik was bang dat hij mijn onrust zou kunnen voelen. Jus kon me gelukkig goed troosten en al snel sliepen we verder.
De volgende ochtend wilden we direct naar Jayden toe. Eigenlijk wilden ze me weer met bed en al brengen, maar ik vond dat ik best in een rolstoel kon. En daar gingen we dan met z’n tweetjes met op pad richting onze zoon! En wat een verrassing toen we bij hem kwamen. Hij was die nacht al van de beademing gehaald. Het ging zo goed dat ze het wel aan durfden. Hij lag nu aan de BiPap, maar diezelfde dag ging hij nog over op Cpap. Tot nu toe zag het er dus allemaal goed uit.

Justian mocht helpen met verzorgen. Ik kon nog niet goed staan, dus heb vanuit de rolstoel toegekeken. Omdat ze Jayden een schoon bedje wilden geven moest Jus zijn handen uitsteken in de couveuse en werd Jayden in zijn handen gelegd. Ik zag hoe spannend hij dat vond, maar tegelijk ook hoe trots hij was om ook eindelijk zijn zoon te voelen en vast te houden. Het verzorgen ging met trillende handen, maar ik was heel trots op hem.

Intussen hadden we al ontzettend veel berichten en telefoontjes gehad van familie, vrienden en collega’s met felicitaties. Sommigen uitbundig en sommigen nog wat afwachtend en voorzichtig. Jayden gaf ons het gevoel dat het goed zat, dus wij stelden iedereen gerust dat het een lange weg zou worden, maar dat hij er wel zou komen. Anders dan de meeste ouders op de nicu besloten wij dat directe familie en close vrienden (natuurlijk met mate) Jayden mochten bezoeken. De meesten waren onder de indruk en sommigen konden hun tranen niet bedwingen. Maar voor ons voelde het heel fijn om Jayden te kunnen laten zien aan   de mensen die dicht bij ons staan.

Ik wilde in deze blog eigenlijk de eerste week vertellen, maar ik merk terwijl ik aan het schrijven ben dat deze eerste twee dagen zo’n indruk hebben gemaakt dat ik er een hele blog aan wil wijden. Vanaf volgende week zal ik wel telkens een week “behandelen”.

Voor andere prematuurouders… herkennen jullie ons verhaal? Hoe hebben jullie deze eerste dagen beleefd?

 

 

 

 

 

 

 

facebooktwitterpinterestmail

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>