Van prematuur tot dreumes – Nicu en Ronald mcDonaldhuis


Vorige week was ik van plan om deze hele periode in een blog te verwerken maar ik merkte toen tijdens het schrijven dat de ee4rste twee dagen zoveel indruk hebben gemaakt dat ik daar toen een aparte blog over schreef. Deze week ga ik dus verder met de eerste periode van Jayden zijn leventje: Nicu 1 van het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Op het moment zelf was het niet altijd zo, maar nu wij terug kijken op die 2,5 week dat Jayden op de Nicu lag dan was hetondanks alles een hele fijne periode daar. Wat wij in het bijzonder als erg fijn hebben ervaren is dat, naast de uitstekende zorg voor Jayden, wij als ouders niet werden vergeten. We werden ontzettend goed opgevangen en begeleid. Toen Jayden een dag oud was werd
ons stapje voor stapje geleerd hoe wij hem zelf konden verzorgen. Elke ochtend deden wij zelf de ‘grote beurt’ zoals ze┬ádat daar noemden. Met een vochtig gaasje maakten we zijn mondje, oogjes en huidplooitjes schoon. We verschoonden zijn luiertje en daarna mochten we dan heerlijk buidelen. Het klinkt als iets heel kleins, maar als ouder van een prematuur zijn die momenten zo waardevol! Het is het enige echte contact wat je met je kindje hebt zolang het in de couveuse ligt.

Door de manier waarop de verpleging ons benaderde voelden wij ons dan ook al heel snel thuis op de Nicu. Ook hadden we al snel contact met de ouders van het kindje dat tegenover Jayden lag. Zij waren al twee weekjes onderweg maar het was erg fijn om ervaringen uit te wisselen over hoe het met de kindjes ging. En al snel werden het ook gewoon g2ezellige en ontspannen ontmoetingen.

Op de tweede dag werden we, toen we ‘s middags naar Jayden gingen, aangenaam verrast met de mededeling dat er een kamer in het Ronald mcDonaldhuis aan de overkant voor ons vrij was. Dat werd dus even een snel een kort bezoekje aan Jayden want we moesten de verpleging van de kraamafdeling er van overtuigen dat ik al fit genoeg was om ontslagen te worden. We moesten namelijk voor 17 uur die middag bij het RMD huis melden dat we de kamer wilden, anders zou hij worden vergeven aan andere ouders. Gelukkig wilden ze me ontslaan maar ik moest dan elke middag even langs een verloskundige voor controle. Wat was dat fijn zeg! Op deze manier konden we tenminste in de buurt van Jayden blijven en hoefden we niet na het weekend elke dag op en neer van Deventer naar Utrecht. De eerste avond en dag in het huis brachten we samen door, maar al snel kwamen we andere ouders van Nicu 1 tegen in de keuken en zaten we elke avond na het buidelen met de kindjes met z’n allen gezellig samen de dag door te spreken en, heel fijn, konden we ook praten over andere dingen dan ziekenhuis en prematuur!

Ook een fijne bijkomstigheid was dat we ons bezoek nu niet alleen in het ziekenhuis hoefden te ontvangen. We konden eerst even rustig op onze kamer of in de huiskamer zitten en dan even naar Jayden. Dat is toch een stuk aangenamer dan op de gang bij de Nicu of in het ziekenhuisrestaurant elke keer.

Al snel hadden we ons ritme in het huis gevonden. ‘s Ochtend ontbeten we rond 8 uur zodat we tussen half 9 en 9 uur op de Nicu konden zijn om Jayden te verzorgen en te buidelen. Rond 11 uur kwamen we dan meestal weer op onze kamer om even wat te rusten en na de lunch gingen we ook weer even naar Jayden voor een schone luier en om gewoon even te kijken hoe het met hem ging. In de middag wandelden we vaak een stuk samen of kregen we visite. En na het avondeten gingen we weer Jayden verzorgen en mocht de ander buidelen. Tussendoor kolfde ik nog 8 keer per dag zodat Jayden voldoende te eten kon krijgen. En zo vlogen onze dagen eigenlijk om.

Na een paar dagen zijn we een nachtje thuis geweest om wat spullen op te halen, maar ik vond het maar niets! Ik ben huilend bij Jayden weggegaan en vond het vreselijk om hem achter te laten. We waren rond 22 uur thuis en de volgende ochtend zijn we om 8 uur ook weer richting Utrecht gegaan. Ik vond het maar niks om zo ver bij ons mannetje vandaan te zijn.

Jayden bleef al die tijd ontzettend goed zijn best doen. Al na drie dagen mocht hij de Cpap gaan afwisselen met een zuurstofsnorretje en dat deed hij erg goed. Hij begon met 4 uur Cpap, 4 uur flowsnor, maar al snel mocht hij 8 uur flow en zelfs al 12 uur. Hij bleef wel redelijk veel dipjes houden in zijn saturatie, maar dat hoorde ook bij zijn leeftijd. Ook groeide hij netjes. Hij is wel wat afgevallen in het begin, maar niet zorgwekkend. Na iets meer dan een week woog hij alweer 1250 gram dus al weer bijna terug op zijn geboortegewicht!

Na een paar dagen heeft hij wel twee dagen onder de lamp gelegen omdat hij flink geel zag. Gelukkig mochten we wel gewoon buidelen die paar dagen. En n5a de eerste week mocht gelukkig zijn infuus verwijderd worden. Sinds hij een dag of 5 oud was moest namelijk bijna dagelijks zijn infuus opnieuw geprikt worden omdat het was gaan lekken. Dan kwamen we bij hem en had hij een arm zoals popeye omdat alle vloeistof in z’n armpje was gaan zitten. Zo zielig was dat. Ik was dus heel blij dat hij daarvan verlost was. Was hij ook gelijk die spalkjes aan z’n armpjes kwijt. En zo kwam er gaandeweg steeds meer Jayden tevoorschijn tussen alle buisjes, slangetjes en verband!

Na twee weken mocht hij voor het eerst kleertjes aan! Een pakje in maatje 40 en nog verzoop hij er in. Zijn couveuse werd ook steeds meer zijn eigen huisje. We hadden een gekleurde hydrofielluier als laken om het wat ‘gezelliger’ te maken en de verpleging had een mooie naamslinger en zijn geboortekaartje a1an zijn couveuse gehangen.

Dat soort kleine dingen zijn zo fijn!! Zo werd er door de verpleging ook regelmatig in een stukje geschreven in zijn dagboekje. Ik lees daar nog vaak in terug en het lijkt me ook heel waardevol voor Jayden zelf straks.

Helaas begon Jayden aan het einde van de tweede week wat meer moeite te krijgen om zijn saturatie op peil te houden. Zijn hb-waarde bleek aan de lage kant te zijn, maar nog niet zo dat hij een bloedtransfusie nodig had. Wel kreeg hij vanaf dat moment ferro om hem wat te helpen zijn hb op peil te krijgen. Hij had wat meer dipjes dan voorheen maar bleef dapper doorvechten en ze waren heel tevreden met hoe hij het deed.

Ze vonden hem een heel tevreden mannetje dat eigenlijk weinig aandacht nodig had. Hij had eigenlijk al naar de high care gemogen na een week, maar daar was elke keer geen plekje voor hem vrij. Daardoor hoorden wij al steeds vaker vallen dat Deventer Ziekenhuis misschien al wel snel in zicht zou komen voor Jayden! Maar voor hij naar Deventer mocht moest hij eerst een MRI-scan van de kinderarts en hij moest 30 weken zijn. Frustrerend genoeg stond in het systeem dat hij was geboren met 27 weken en 4 dagen in plaats van 6 dagen!!! Waardoor hij niet voor het weekend al naar Deventer mocht. Hier kwamen wij alleen pas op vrijdagavond achter anders had het voor het weekend nog rechtgezet kunnen worden!

We hadden ons er maar bij neergelegd dat hij die maandag zou worden overgebracht naar Deventer. Maar toen wij zondagochtend bij hem kwamen hadden ze een grote verrassing voor ons!!! Daarover volgende week meer!

 

facebooktwitterpinterestmail

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>